|
مصائب ناشی از بحران در صنایع
تولیدی ایران برای کارگران
یکی از نمایندگان
مجلس روز سه شنبه 27 بهمن به ایلنا، خبرگزاری کار ایران، گفت که "بحران
در كارخانههای
ذوبآهن
كشور"
وجود دارد. او ضمن بر شمردن کمی دستمزد کارگران، عدم پرداخت به
موقع آن و ریختن اشک تمساح بر این مصیبتها ناتوانی کارفرمایان در
پرداخت
دستمزد و واردات بی رویه از چین را عامل این ضایعه برشمرد. او در
ادامه گفت: "به
نظر من دستهايي
در كار است تا با واردات بيرويه
صنعت و اشتغال كشور را به نابودي بكشاند".
این روزها مقامات
دولتی در سایتهای گوناگون و از جمله در سایت ایلنا حسابهای خویش با
همدیگر را با اشاراتی به مصائبی چون کمی دستمزد و بیکاری و غیره
تسویه میکنند. آنها خود را به دروغ دلسوز و غمخوار کارگران نشان
میدهند و به دنبال آن سوء مدیریت دولت و واردات بی رویه و نظایر
آنها را عامل مصائب میشمارند. آنها به این ترتیب هم برای کارگران
اشک تمساح میریزند، هم علل واقعی مصائب را از آنها پنهان مینمایند
و هم با ارائه راه حلهای ساده نظیر وضع تعرفه بر کالاهای چینی و
غیره کارگران را به لطف این یا آن ارگان دولتی منتظر نگه میدارند.
مصائبی که مقامات
دولتي در جهت تسویه حساب با همدیگر به آنها اشاره میکنند برای
کارگران خانهخرابی و در مواردي تباهی ایجاد میکنند. این مصائب
ریشه در نظام سرمایهداری دارند و کارگران فعال و آگاه بر این
واقعیت آگاهند. آنها میدانند که در دنیای سرمایهداری قانون جنگل
حاکم است. در این جنگل است که سرمایهداران در چین قادر شده اند
دهها میلیون کارگر را با دستمزدهای بخور و نمیر و در محیطهای ناامن
و با شدتی وحشتناک چنان استثمار کنند که کالاهای بسیار ارزانی به
بازار عرضه نمایند. این کالاهای ارزان در تمام دنیا دروازههای
کشورها را گشوده، تولیدات داخلی را دچار شکست و یا رکود نموده و با
انباشتن جیب دلالان و رانت خواران باعث خانه خرابی کارگران
شدهاند. سرمایهداران در چین در سایه استثمار وحشیانه کارگران
در سال 2009 به صورت اولین صادر کننده جهان درآمدند. به این
اعتبار نقش سرمایهداران چینی در به نابودی و یا به رکود کشاندن
تولید در ایران ریشه در مناسبات اقتصادی حاکم بر دنیا دارد، اما
جمهوری اسلامی به عنوان یک رژیم خدمتگزار سرمایه عامل تشدید این
مصیبتهاست.
چگونه؟
چین در سال گذشته
30 میلیارد دلار کالاهای بی کیفیت و ارزان نظیر پارچه، لباس،
منسوجات و یا کفش و غیره را به ایران صادر کرده که همه
را میتوان
با کیفیت بهتری در داخل تولید کرد. طبیعی است که در داخل همین نظام
میتوان سیاستها و شیوه کارهائی را اتخاذ کرد تا از شدت مصائب
بکاهد، اما جمهوری اسلامی تا احساس خطر نکند دست به چنین کاری
نخواهد زد. این رژیم به دلیل بافت سیاسی و ایدئولوژیکش در دنیای
سرمایهداری
منزوی افتاده و برای اینکه بتواند از موقعیتی که در منطقه
و
عرصه
بین المللی دارد حفاظفت کند به برخی کشورها و بعضی نیروها باج
میدهد. این باج دهی در مورد کشور سوریه و یا نیروهائی در لبنان،
فلسطین، عراق، افغانستان و یمن شناخته
شده است،
اما در مورد کشورهای دیگری مثل چین و روسیه این موضوع ممکن است
پوشیدهتر
و لاجرم شناختش کمی مشکلتر باشد.
این امر آشکاری
است که جمهوری اسلامی به پشتیبانی دو کشور چین و روسیه به دلیل
موقعیت سیاسی و اقتصادیشان در دنیا و نیز به دلیل اینکه آنها در
شورای امنیت سازمان ملل دارای حق وتو هستند به شدت نیاز دارد. آنها
نیز به نسبت منافع خود با جمهوری اسلامی روابط سیاسی و اقتصادی بر
قرار کرده و همچون کارت بازی در عرصه
بین المللی از آن سوءاستفاده میکنند. در میان این دو کشور چین به
دلیل نیازش به نفت و گاز و نیز احتیاجش به استفاده از موقعیت
ژئوپولتیک ایران روابط ویژهای
با جمهوری اسلامی دارد. این کشور 40 میلیارد دلار در صنعت نفت و
گاز ایران سرمایهگزاری
کرده و قرار است به زودی آنرا به 48 میلیارد دلار افزایش دهد.
همانطور که گفته شد سال گذشته چین 30 میلیارد دلار کالا به ایران
صادر کرده و در مقابل فقط 10 میلیارد دلار نفت و کالاهای دیگر از
ایران خریداری کرده است. به این دلایل است که دولت چین در امر هستهای
از ایران دفاع محکمتری میکند و برعکس غرب حتی از جنبش سبز هم دفاع
نکرده كه هیج، بلکه این جنبش و همچنین مبارزات آزادیخواهانه
کنونی را همچون جمهوری اسلامی به شبکههای
جاسوسی و رسانهای
آمریکا و غرب نسبت داده و میدهد. با اینکه منافع عظیم اقتصادی چین
با آمریکا سبب خواهد که روزی این کشور همچون روسیه به جمهوری
اسلامی پشت کند، با اینحال رژیم ناچار است به قیمت داغان کردن
تولید در برخی عرصهها
و بیکار کردن صدها هزار کارگر درهای بازار کنونی را به روی
سرمایهداران چین کاملا باز بگذارد. این یک نکته. نکته
دوم اینست که وارد کنندگان کالاهای چینی عمدتا عضو و یا وابسته به
سپاه پاسداران هستند که 60 اسکله
و
یک فرودگاه در اختیار دارد و کالاهای وارد شده به آنها از هرگونه
نظارت و مالیاتی معافند.
سایتهائی نظیر
ایلنا با پخش بعضی از حقایق و پنهان كردن بخشهای دیگر این تصور را
به کارگران القا میکنند که بدون دخالت آنها و با تغییراتی در این
یا آن سیاست و یا جا به جا کردن این یا آن مهره میتوان این مشکلات
را حل کرد. آنها این فریبکاری را در قالب غمخواری دروغین با
کارگران پیش میبرند. کارگران و بویژه فعالین کارگری باید توجه
داشته باشند که اقتصاد جمهوری اسلامی در خدمت تامین نیازهای سیاسی،
انتقال ثروت و مراکز کاری به سپاه و سرانجام در خدمت حفظ بقای رژیم
است. به همین جهت هرگونه امید به الطاف این دولت ضد کارگری و کلیت
رژیم بیهوده است. اینان تنها وقتی به خواستهای کارگران، ایجاد
اشتغال و حل مشکلات کارگران بیکار توجه خواهند کرد که زیر فشار
شدید قرار بگیرند. کارگران باید بدانند که مبارزه با کلیت نظام
سرمایهداری یک نیاز روزانه آنهاست، اما در همانحال مبارزه با
رژیم، سیاستهای این و آن مدیر و عملکرد فلان صاحبکار نیز به طور
روزانه لازم است. مجموعه این فعالیتها میتوانند امکان تحقق
مطالبات حداقلي کارگران را ممکن کنند. طبعا خود فعالین و کارگران
آگاه به خوبی میدانند که تلاشها و مبارزات روزانه کارگران وقتی
تاثیرات کامل خود را خواهد بخشید که کارگران بیکار و شاغل تشکلهای
مستقل و همبستهای
را ایجاد کنند. بزرگترین مانع در راه تشکل سازی دیکتاتوری وحشیانه
رژیم است. در حال حاضر یک جنبش مبارزاتی در جریان است که این
دیکتاتوری را نشانه
گرفته
است. پیوستن به این مبارزات امر تامين يك رهبري راديكال و انقلابي
بر جنبش آزاديخواهانه كنوني را ممكن و پيروزي آن را تضمين مي كند.
گفتار
روز تلويزيون كومه له
28
بهمن ماه 1388
17
فوریه 2010
سايت
حزب کمونیست ایران
http://www.cpiran.org
سايت
کومه له
http://www.komalah.org/Persian/Farsi.htm
سايت
پيام
http://www.payam.nu
|
